Lo 6 de feurier, ‘quò fara dietz-uech ans que la Marcela Delpastre es mòrta. Los que l’an coneguda, los que dempuei l’an descuberta, los qu’acompanha son òbra se tornaran trobar ‘queu jorn – ‘quo es pas lo prumier còp – a la cima dau pueg Gerjant, après marende. Chascun menara, qu’un sa votz, qu’un sa musica, qu’un son aurelhas tot resmas per li far omenatge. Un poema, un chant, un aer de dança, quauques mots de tesmonhatge, l-i a res de previst, de fichat, d’organizat, tot es possible. L’assemblada d’aquilhs que se tornen coneisser en ela d’amistat, d’aquilhs per qui es ‘na presencia activa.